Hier willen wij het heengaan gedenken van onze lieve vriendin (J.N.) en mede-patiënte die na een lange lijdensweg, leeggeperst door de psychiatrische mallemolen, veel pijn en onbegrip; zelf een einde heeft gemaakt aan haar tranendaal.
R.I.P., maatje
Zij is niet de eerste en enige die deze stap neemt/heeft genomen. Laat haar besluit alsjeblief een aanzet zijn voor alle naasten en behandelaars van mensen met M.E.(cvs) & fibromyalgie, en van de beleidsmakers opdat zij hun houding tegenover / benadering van mensen zoals wij aanpassen opdat een dergelijke lijdensweg niet meer kan voorvallen…
